حکایت بمباران زینبیه در ۱۲ بهمن بسی تلخ و غمبار است، هواپیماهای دشمن دراین روز در شهرستان میانه دانش آموزان بی دفاع و معصوم دبیرستان دخترانه زینبیه وثارالله را به شهادت رساندند.

به گزاش پایگاه اطلاع رسانی میانه نیوز، در ۱۲ بهمن ماه سال۱۳۶۵ پس از عملیات پیروزمندانه کربلای۵ دشمنان قسم خورده نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران یعنی همان رژیم بعثی عراق توان مقابله با رزمندگان اسلام را نداشتند که اقدام به بمباران و موشک باران شهرهای کشور ایران نمودند مِن جمله این شهرها؛ شهرستان میانه در استان آذربایجان شرقی می باشد.

در این میان حکایت بمباران زینبیه در ۱۲ بهمن بسی تلخ و غمبار است، هواپیماهای دشمن دراین روز در شهرستان میانه دانش آموزان بی دفاع و معصوم دبیرستان دخترانه زینبیه وثارالله را به شهادت رساندند؛ بچه هایی که برای تشییع شهدا عاشقانه می رفتند ، خودشان غریب و بی هیچ تشییعی به خاک سپرده شدند .

آن دختران معصوم بی ادعا، رزم را در سنگر علم و تحصیل و قربت الی الله می دانستند و جنگ بهانه ای برای تعبد و بندگی شان بود، عاشقانی که در لحظه لحظه عمر کوتاهشان در اشتیاق وصل یار می سوختند. بعضی آدم ها قلم ها را هم عاشق می کنند، وقتی خود در عشق شعله ورند، به هر اهل دلی می رسند آن را به آتش می کشند، می سوزانند و خاکستر می کنند. امان از روزی که به قلم بخورند دیگر عقل و عقال برای قلم باقی نمی ماند.

فرشتگان خونین بال دبیرستان زینبیه میانه هم از این دسته آدم ها بودند که مطالعه زندگیشان بهانه ای است برای غواصی نسل امروز و فردا در ژرفای همت بلندشان …

سرهنگ داریوش اردبیلی فرمانده وقت عملیات سپاه پاسداران میانه درباره واقعه بمباران مدرسه زینبیه و ثارالله میانه در ۱۲ بهمن ۱۳۶۵ و مقاومت نیروهای سپاه را روایت می‌کند:

در ۱۲ بهمن ماه سال۱۳۶۵ پس از عملیات پیروزمندانه کربلای۵ دشمنان قسم خورده نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران یعنی همان رژیم بعثی عراق توان مقابله با رزمندگان اسلام را نداشتند اقدام به بمباران و موشک باران شهرهای کشور ایران نمودند که از جمله این شهرها؛ شهرستان میانه در استان آذربایجان شرقی می باشد.

۱۱بهمن بود که دشمن شایعه ی بمباران شهرستان میانه را بر سرزبان ها انداخته بود، دبیرستان زینبیه صرفا برای درس و مشق دانش آموزان نبود بلکه دانش آموزان دبیرستان زینبیه ضمن اینکه مشغول تحصیل بودند یک پایگاه پشتیبانی از جبه های حق علیه باطل به حساب می آمد لذا آنان جبهه را از نظر تدارکاتی کمک رسانی می کردند.

ما دارای یک قبضه تیربار بودیم که با هفت نفر از برادران پاسدار در پشت بام سپاه آن را مستقر کرده بودیم برای هدف قرار دادن هواپیماهای دشمن.

بمباران دبیرستان زینبیه و ثارالله میانه ساعت ۱۰ صبح ۱۲ بهمن ۱۳۶۵

دبیرستان زینبیه تقریبا در جوار سپاه میانه بود که دانش آموزان این مدرسه از محوطه حیاط مدرسه به ما تماشا می کردند و شعار «برادران پاسدار، تشکر تشکر» را سر می دادند که چند دقیقه از ساعت ۱۰ صبحِ ۱۲بهمن۶۵ گذشته بود که وضعیت قرمز اعلام شد و هواپیماهای جنگی رژیم بعث عراق بر فراز آسمان شهرستان میانه ظاهر شدند و پس از یک دور کامل در بالای آسمان شهر اولین راکد موشکی خود را به سوی جمع پاسدارانی که در پشت تیربار بودند شلیک کردند که در این حادثه ۷نفر از پاسداران شهرستان، به مقام شهادت نائل شدند.

بعد از این حادثه؛ هواپیماهای عراقی راکد های دوم، سوم و چهارم خود را به طرف دبیرستان زینبیه شلیک کردند که به ساختمان دبیرستان زینبیه اصابت کرد و دختران بی دفاع دبیرستان زینبیه داد و فریاد میزدند و صدای مظلومانه آنان موقع شهادت به گوش ما می رسید.

پس این حادثه بنده اولین کسی بودم که وارد دبیرستان زینبیه شدم، دختران بدون چادر و مقنعه در حال فرار بودند؛ برخی زخمی و برخی شهید شده بودند؛ اجساد بی‌سر، بی‌پا، شکم‌های دریده شده، پیکرهای سوخته و جزغاله شده، چادرهای پاره‌پاره این سو و آن سو گسترده که فرش حیاط زینبیه شده بود، کفش‌های بدون صاحب و خلاصه مظلومیت و معصومیت آنان در قتلگاه زینبیه.

وقتی برای کمک به مجروحان رفته بودم، تعدادی از دانش‌آموزان کنار دیوار مدرسه افتاده بودند، جراحت‌های آنان چشمگیر بود، وقتی رفتیم به آنها کمک کنیم، گفتند: «شما مثل برادرهای ما هستید، اما خواهش می‌کنیم به ما دست نزنید، همین طور می‌مانیم تا خانم‌ها بیایند و کمکمان کنند».

یکی از آنها خونریزی شدیدی داشت، گفتیم: «شما وضع خطرناکی دارید، اجازه بدهید که کمک‌تان کنیم» او گفت: «هر گاه بیهوش شدم مرا ببرید، اما الان که خودم همه چیز را می‌بینم کاری با من نداشته باشید» همان موقع فریاد زدم و از چند نفر از زنان تقاضا کردم تا به زخمی‌ها کمک کنند.

بمباران خردسالان مدرسه ابتدایی ثارالله میانه شبیه واقع عاشوا بود

همان روز بود که یک راکد دیگر به مدرسه ابتدایی ثارالله میانه از سوی هواپیماهای دشمن شکلیک شد که در این مدرسه نیز تعدادی از بچه های بی گناه و خردسال شهید شدند.

اردبیلی با چشمانی پر از اشک می گوید: آنان بچه های ابتدایی بودند لذا مداحان اهل بیت می گفتند و از مقام های روحانیت شنیده بودیم که حرمله ی ملعون سه تا پیکان سه شعبه به کربلا آمورده بود که یکی را به حضرت ابوالفضل عباس (ع) و دیگری را به امام حسین (ع) که نقل می شد مشابه همین پیکان را به ۶ماهه علی اصغر (ع) زده بود ما شنیده بودیم این واقعه را ولی ندیده بودیم!

در بمباران شهرستان میانه ما به این واقعیت رسیدیم لذا مشاهده کردیم همان بمبی که دشمن در خط مقدم جبهه بر علیه رزمندگان اسلام استفاده کرده بود مشابه همان بمب را به مدرسه ابتدایی ثارالله میانه بر علیه آن دانش آموزان استفاده کرد که ما در این واقعه به مظلومیت فرزندان امام حسین (ع) پی بردیم.

در واقعه کربلا دشمن به خیمه های خانواده های امام حسین (ع) حمله کرده بود و ما اینگونه واقعه ها را شنیده بودیم ولی در شهرمیانه به عین دیدیم آنان با بمباران دبیرستان زینبیه علیه آن دختران مظلوم بی دفاع که با آگاهی کامل با بصیرت کامل به استقبال شهادت آمده بودند فریاد یا حسین یا زهرا را سر می دادند.

پس از اینکه شهدا را جمع کرده و مجروحان را به بیمارستان انتقال دادیم وارد کلاس های دبیرستان زینبیه شدیم که روی تخته سیاه کلاس دختران دانش آموز نوشته بودند:« اگر ما را ندیدید، حلالمان کنید» که این مورد نشانی از آگاهی این شهیده ها بود.

برادران سپاه نیز که در پشت بام سپاه در پشت تیربار ژسه قرار گرفته بودند آنان می دانستند که با تیربار نمی شود هواپیماهای دشمن را مورد هدف قرار دهند لذا همین تیربار را که داشتیم برای دفاع از شهرمان با همین یک اسلحه دفاع کردیم تا منجر شد به شهادت این عزیزانمان.

مورد هدف قرار دادن یکی از هواپیماهای دشمن و سرنگون شدن آن

در ۱۴ بهمن ماه سال ۱۳۶۵ مجددا وضعیت شهرستان میانه قرمز اعلام شد و آژیرها به صدا در آمدند که بعد از چند دقیقه ی دیگر هواپیماهای دشمن باز در آسمان میانه ظاهر شدند در این تاریخ ما ۲قبضه سلاح دوشکا داشتیم که سلاح دوشکا بهترین کاربردش، ماموریت هوایی می باشد بنده و منصور رضالو یکی از پاسداران شهرستان در خیابان شهدا بودیم که به صورت ناگهانی صدایی به گوشمان رسید و سلاح دوشکا هم پشت تویوتا نصب شده بود.

من و منصور بلافاصله ماشین را نگه داشتیم و پیاده شدیم که مشاهده کردیم هواپیماهای دشمن در حال هدف قرار دادن شهر هستند که در حین برگشت هواپیماهای دشمن را مورد هدف قرار دادیم.دقیقا بنده آنجا با چشمان خودم مشاهده کردم که یکی از جنگنده ها را مورد هدف قرار دادیم ولی چون سلاح دوشکا آن چنان برای انهدام یک جنگنده هوایی دارای اقتدار نمی باشد لذا جنگنده مذکور در آسمان میانه منهدم نشد.

۵جنگنده بودند که ما یکی از آن ها را مورد هدف قرار دادیم و همان جنگنده از سایر جنگنده ها به علت اصابت گلوله ما از آن ها عقب ماند که همان جنگنده در منطقه سومار سرنگون شده بود.

به اسارت گرفتن ۲خلبانی که دبیرستان زینبیه را بمباران کرده بودند

در حالی که چند تن از بهترین دوستان‌مان را در سپاه از دست داده و سوگوار شهیدان مظلوم بودیم، به ما خبر رسید، یک هواپیمای عراقی در منطقه عملیاتی سومار سرنگون شده و خلبانان آن به اسارت سپاهیان اسلام درآمده‌اند و قرار است، آنها را برای دیدار از آثار جنایات خود به میانه بیاورند.

همه مردم جلوی دبیرستان زینبیه جمع شده بودند بنده یک پیشنهادی به همکاران خود ارائه کردم گفتم همه احساس میکنند که این خلبانان را خودروی آن چنانی و ضدگلوله می آورند و آنان آماده آسیب زدن به خلبانان هستند لذا به آنان گفتم خلبانان را سوار یک مینی بوس کهنه کرده و باهمان مینی بوس دو خلبان را وارد محوطه دبیرستان زینبیه کنیم تا مردم متوجه نشوند.

ما همان کار را کردیم و آنان را سوار مینی بوس کرده و مینی بوس را وارد حیاط مدرسه زینبیه کردیم و در حیاط مدرسه آنان را پیاده کردیم که مردم مشاهده کردند خلبانان در حیاط زینبیه هستند. مردم میخواستند عکس العملی نشان دهند ولی به جای حمله بر علیه آن دوخلبان و رژیم بعث عراق شعار سر می دادند.

در محوطه مدرسه تعدادی از خانواده‌های شهدا و چند نفر از جانبازان زینبیه حضور داشتند، یکی از جانبازان به نام «رقیه کلانتری» خواهر شهید «محمدباقر کلانتری» بود، وی به محض دیدن خلبانان بعثی با شور خاصی شروع به سخنرانی کرد و چنان کوبنده و منقلب‌کننده پیام مظلومیت شهدای زینبیه را رساند که اشک را از دیدگان حاضران و حتی خلبانان عراقی جاری شد.

او در آخر پرسید: «اگر این اتفاق و فاجعه سر فرزندان خودتان می‌آمد، اکنون چه احساسی داشتید؟» مترجم تمام حرف‌های خانم کلانتری را برای آن دو بازگو کرد و منتظر بود تا آنها هم چیزی بگویند، اما آن دو سکوت کرده و حیرت‌زده به آثار جنایات خود چشم دوخته بودند.

یکی از آنها با گریه و زاری عذرخواهی کرد؛ آنها خیال می‌کردند که به محض ورود به مدرسه خانواده شهدا آنها را زنده نخواهند گذاشت، اما وقتی صبوری، عزت و احترام خانواده شهدا را دیدند، سخت در شگفت و شرمندگی بودند».

اعتراف خلبانان بعثی به سکوت بین‌الملل از جنگ شهرها علیه ایران

روزنامه کیهان آن روز را اینگونه در گزارشی آورده است: «دو خلبان اسیر عراقی بعدازظهر دیروز از مناطق بمباران شده میانه توسط هواپیماهای عراقی بازدید کردند، خلبانان اسیر عراقی به اسامی «سروان باسل یحیی سلیمان» و «ستوان یکم عبدالعاسی محمدفهد» که در عملیات «کربلای ۵» به اسارت رزمندگان درآمده‌اند به دیدار ویرانه‌های دبیرستان دخترانه زینبیه و دبستان ثارالله و فاطمه الزهرا(س) برده شدند. این دو که اعتراف کرده‌اند شخصاً در بمباران شهرهای مریوان، بانه، گیلان‌غرب، مهران، دهلران، صالح‌آباد، آبادان، خرمشهر و صدا و سیمای مرکز ایلام شرکت داشته‌اند، مدعی شدند که در بغداد به آنان گفته شده که مردم ایران از شهرها بیرون رفته‌اند و شهر تبدیل به مناطق نظامی شده است.

خلبانان اسیر عراقی در گفت‌وگو با خبرنگارها از سکوت مجامع بین‌المللی در قبال حملات هوایی عراق به شهرهای ایران ابراز تعجب کردند و آن را دلیل وابستگی رژیم عراق به ابرقدرت‌ها و استکبار جهانی دانستند.

خاطره ای از هفت نفر پاسداری که در دفاع از شهر و مدرسه زینبیه بدنشان تکه تکه شد!/ شهیدی که دو مزار دارد!

اولین راکدی به پشت بام سپاه اصابت کرد و هفت نفر از برادران سپاه به شهادت رسیدند. با انفجار راکد تکه تکه شدند و پاره‌های بدنشان در ساختمان اطراف پراکنده شده بود؛ هیچکدام از آنان قابل شناسایی نبودند نمی توانستم بشناسم لذا شهید اسکندر خانمحمدی که در اینجا به شهادت رسید و دو برادر وی قبل از او به شهادت رسیده بودند. ۳روز از تشییح جنازه برادر شهید اسکند خانمحمدی می گذشت و رسم بر این بود که برویم و او را به سرکار بیاوریم و وی را از ناراحتی و غم از دست دادن برادر خویش رها سازیم.

مارفتیم و اسکندر را از خانه وی به سپاه آوردیم که اسکندر به من گفت بیا ما هم به پشت بام سپاه برویم و پشت تیربار قرار بگیریم! من به او گفتم درحال حاضر فشار روحی و روانی تحت تاثیرت قرار داده بی خیال این امر باش. شهید اسکندر خانمحمدی در پاسخ به بنده گفت: دیگر صبر ندارم احساس می کنم دنیا برای من زندان است که بعد از چند دقیقه دیگر به شهادت رسید.

بعد از شهادت شهیدان اصغر کریم‌‌زاده، اسکندر خان‌محمدی، محمدباقر کلانتری، ابراهیم شمس، منصور شیخدری، محمدرضا عزیزی که کلا جنازه آنان تکه تکه شده بود که در بین آنان سرِ اصغر کریم زاده را از کوچه دادگستری پیدا کردیم و یکی از پای وی را نیز پیدا کردیم ولی بقیه اعضای بدن او متلاشی شده بود و قابل جستجو نبود.

ما پا و سرِ شهید کریم زاده را آماده کرده بودیم تا به مرند برای تشیع بفرستیم لذا وی اصالتا اهل شهرستان مرند بود ولی در شهرستان میانه پاسدار بود، پای دیگر شهید کریم زاده پیدا نمی شد ولی برادران سپاهی یک پا آوردند و من بعد از مشاهده آن گفتم که این پا متعلق به اسکندر خانمحمدی می باشد چون دوستان خیلی نزدیکی باهم بودیم، دیده بودم که انگشت پاهای اسکندر روی هم سوار بودند، مقداری از دل و روده هم به شاخه‌های درختی که در حیاط سپاه بود، آویزان شده و معلوم نبود برای پیکر کدامیک از شهدا بود.

من هرچقدر گفتم که این پا متعلق به شهید اسکندر خانمحمدی می باشد ولی آنان قبول نکردند و پایی که در اصل متعلق به شهید خانمحمدی بود تیمُم داده و به پیکر شهید کریم زاده اضافه کردند و به مرند انتقال دادند که در آن جا به آغوش خاک سپرده شد.

یک هفته بعد از این واقعه؛ من پای اصغر کریم زاده از محوطه سپاه پیدا کردم زیرا او هیکل بزرگی داشتی و از نزدیک می شناختمش زیرا با وی رابطه خانوادگی نیز داشتیم؛ من دیگر نخواستم به خانواده شهید کریم زاده اطلاع بدهم زیرا با این کار داغ دل آنان تازه می شد.

پای شهید اصغر کریم زاده را تیمم دادم و داخل پارچه‌ای سفید گذاشتم و در گلزار شهدای میانه کنار مزار شهید آبی‌نژاد دفن کردم، حال شهید اصغر کریم زاده دو مزار دارد که سر و یکی از پاهای او در شهرستان مرند و یک پای دیگر او در گلزار شهدای شهرستان میانه به خاک سپرده شده است. در میان آن چند نفر؛ تنها «منصور رضالو» شدیداً مجروح شد و جان سالم به در برد.

 

اتمام پیام/                                                                           

 

 

دسته : اخبار شهرستان میانه

این خبر را به اشتراک بگذارید :