«برجام» دقیقا نسخه‌ی مشابه انتخاب بهترین‌های جشنواره‌ی فجر است که ظاهرا فقط به مذاق دولتی‌ها خوش آمده و طعم گس آن برای رسانه‌های حامی دولت، «احلی من العسل» گشته است.

به گزاش میانه نیوز به نقل از آناج، در جشنواره‌ی فیلم فجر که هر ساله برگزار می‌شود، سیمرغ‌هایی با نام و نشان‌های مختلف به بهترین‌های سینمایی تقدیم می‌شود. پدیده‌ی جالب این جشنواره، بخش بهترین فیلم از نگاه تماشاگران است که معمولا با انتخاب بهترین فیلم‌هایی که داوران و کارشناسان برگزیده‌اند، یکسان نیستند. مثلا در جشنواره‌ی امسال، فیلم «ایستاده در غبار» توانست سیمرغ بهترین فیلم جشنواره را از آن خود کند؛ اما جایزه‌ی بهترین فیلم از نگاه تماشاگران به «ابد و یک روز» تعلق یافت. اگر نگاهی به آمار جشنواره‌های سال‌های گذشته هم بیندازیم، در خواهیم یافت که در اکثر موارد، فیلم برگزیده‌ی «مردم» با اثر انتخابی «داوران» کاملا متفاوت است که چرایی این پدیده را باید در تفاوت نگاه «فنی» و «اجتماعی» داوران و مردم جستجو کرد.

در سیاست نیز همین‌طور است. گاهی سیاست‌مداران دور هم جمع می‌شوند و برای یک سری از اقدامات خود که فقط به زعم خودشان، احزاب و رسانه‌های متبوع آنها، نیک شمرده می‌شود، جشن می‌گیرند و همایش برگزار می‌کنند و بر سینه‌ی یکدیگر مدال و نشان نصب می‌کنند. جالب است که آنها پشت تریبون‌ها و دوربین‌ها هم حاضر می‌شوند و به «نمایندگی از تمامی مردم»، از مدیران عزیز خود، تقدیر به عمل می‌آورند.

حالا اگر در این هیاهوی پر سر و صدا، کسی هم پیدا شود و از این‌گونه اقدام‌ها انتقاد کند، مورد مذمت مسئولان قرار می‌گیرد و «تندرو»، «بی‌سواد»، «غیر مردمی» و … لقب خواهد گرفت.

«برجام» دقیقا نسخه‌ی مشابه انتخاب بهترین‌های جشنواره‌ی فجر است که ظاهرا فقط به مذاق دولتی‌ها خوش آمده و طعم گس آن برای رسانه‌های حامی دولت، «احلی من العسل» گشته است. و الا دولت یازدهم که در عرصه‌ی اجتماعی، با «بحران عملکرد» رو‌به‌روست و برای جبران استقبال کمرنگ مردمی در مازندران، با تعریف و تمجید از خاتمی و حتی شوخی‌پنداشتن یک حکم قانونی، از پایگاه اجتماعی رئیس‌جمهور اسبق وام گرفت تا بتواند موقتا یک حضور «مردمی» در یزد را شاهد باشد، هرگز نمی‌تواند گل به خودی‌های اقتصادی و سیاسی‌اش را با «مذاکره» و «برد-برد» خواندن آن جبران کند.

روحانی حتی پا را از این هم فراتر گذاشت و با ارائه‌ی آماری پینوکیویی مدعی شد که دولت یازدهم توانسته قریب به یک میلیون  و دویست هزار شغل در طی دو سال و نیم اخیر ایجاد نماید! پس از روحانی، اسحاق جهانگیری نیز این آمار را تأیید کرد و گفت: «تعداد شاغلین بنا به اعلام مرکز آمار در پاییز سال جاری نسبت به تابستان سال ۹۲ یک میلیون و ۱۷۶ هزار نفر افزایش یافته و نباید در آن تشکیک ایجاد کرد، زیرا رئیس فعلی مرکز آمار همان شخصی است که در دولت قبل عهده‌دار این سمت بوده است.»

این در حالی است که مرکز آمار ایران، هرگز چنین اعداد و ارقامی را تأیید نکرده و بلکه از افزایش تعداد بیکاران در دولت تدبیر و امید سخن گفته است. براساس گزارش این مرکز تعداد افراد شاغل در تابستان سال ۹۲، ۲۲ میلیون و ۱۹۱ هزار و ۱۴۴ نفر بوده‌اند، که این تعداد بعد از یک سال از فعالیت دولت تدبیر و امید به ۲۱ میلیون و ۴۱۹ هزار و ۷۷۲ نفر رسیده است. بنابراین با یک سال حضور کابینه حسن روحانی در قوه مجریه ۶۹۱ هزار و ۴۷۲ نفر بیکار شدند.

جدیدترین نتایج آمارگیری نیروی کار در پاییز ۹۴ هم نشان می‌دهد که ۳ میلیون و ۸۸۱ هزار و ۲۲۷ نفر در بخش کشاورزی، ۷ میلیون و ۱۷۶ هزار و ۸۰۶ نفر در بخش صنعت و ۱۰ میلیون و ۹۸۰ هزار و ۳۲ نفر در بخش خدمات شاغل هستند. این یعنی کل افراد شاغل تا پایان پاییز ۹۴ چیزی بالغ بر ۲۲ میلیون و ۳۸ هزار و ۳۵۳ نفر بوده‌اند. بنابراین از پایان تابستان ۹۲ یعنی از زمان آغاز به کار دولت حسن روحانی تا پایان پاییز ۹۴، نه‌تنها شغلی ایجاد نشده، بلکه ۱۵۲ هزار و ۷۹۱ نفر هم شغل خود را از دست داده‌اند.

به نظر می‌آید وضعیت امروز دولت یازدهم مانند کاروانی است که در بیابانی بی‌آب‌وعلف، راه را گم کرده‌اند و هر کدام از آنها برای دلداری یکدیگر از «امید» برای زنده‌ماندن و «تدبیر» برای پیدا کردن راه سخن می‌گویند.

 

انتهای پیام/

دسته : اخبار میانه