هفت سین جبهه ها به پوکه و عکس امام آراسته و سنجدش ارزان ترین سین بود.

به گزاش میانه نیوز به نقل از آناج،  فردا تحویل سال است و من باز می نویسم و پاک میکنم تا شاید سطری متفاوت از عیدانه های مدرنیته بنویسم اما گویی مصداق همان قول معروفم که می گوید پای خود را بیشتر از گلیمم دراز نکنم! آری من کجا و شهیدان کجا …                    

اسماعیل سعیدی جانباز و رزمنده ی هشت سال دفاع مقدس از احسن الحال بچه های جنگ روایت می کند: قبل از عملیات فتح المبین تحویل سال جدید را در منطقه بودیم. به سفره هفت سین های سنتی که قرآن و سمنو، سبزه و سنجد و غیره عادت داشتیم اما از زمان شروع جنگ با دوستانی بودیم که هنگام تحویل سال دیگر همراهمان نبودند و مدتی قبل به لقاءالله پیوستند.

به همین جهت جنبه معنوی تحویل سال نو به شادی آن سبقه داشت؛ نه اینکه سفره‌ و شادی نباشد ولی همه چیز رنگ و بوی معنوی به خود گرفته بود…

هیچ یادم نمی رود که یک پای سفره عکس دوستان شهیدمان حسین شهری خلیل فاتح و… بود و عکس امام عزیز را نیز به نحو احسن با پوکه و گل تزئین کرده بودیم… سنجد به قول بچه‌ها ارزان ترین سین بود و در بساط ما بیشتر به چشم می خورد. اما از سمنو و این چیزها خبر نبود.

سیدی هم که نوعی مین بود با سمبه سلاح سین های دیگر سفره ما بودند. اما ما بیشتر با عکس امام و شهدا حال می کردیم ؛ البته چند تا سیب هم داشتیم که شب در سفره هفت سین گذاشته بودیم ، ولی هنگام تحویل خبری از آنها نبود.

قبل از تحویل سال نو بچه‌ها مشغول نماز و قرائت قرآن و ادعیه و غیره بودند ؛ عده‌ای زیارت عاشورا و عده‌ای توسل می خواندند؛ در لحظات تحویل همه دوستان دسته جمعی دعای  فرج مولا را زمزمه می کردند که شور و حال عجیبی داشت بخصوص که عملیاتی پیش رو داشتیم.

همه التماس دعای شهادت میکردند… هیچ یادم نمی‌رود ساعت دو و نیم بامداد سال تحویل شد و بچه‌ها پس از عرض شادباش به همدیگر و صرف شیرینی ( شیرینی که چه عرض کنم شکلات پس مانده و شیرینی قنادی مشهدی ) مشغول نماز شب شدند. چه نیکو بود سال جدید با نماز شب و توسل به اهل بیت که مقدر گردد احوالمان به شهادت…

فردای آن عملیات فتح المبین دوم فروردین سال ۶١ با رمز یا زهرا سلام الله علیها شروع شد؛ "چه احسن الحالی…."

 

انتهای پیام/

دسته : اخبار میانه

این خبر را به اشتراک بگذارید :