به گزاش میانه نیوز به نقل از بلاغ، کلمه به کلمه درد دل‌های مربی‌ای که تنها عشق باعث شد که تمام زندگی‌اش را در باشگاه‌های کشتی سپری کند تا استعدادهای شهرش به ثمر بنشینند، قادر است دل سنگ را آب کند.

به‌راستی چه پدیده‌ای توانایی غلبه بر عشق را دارد‌؟ این عشق اما از جنسی دیگر است. عشق به کشتی، عشق به سازندگی، عشق به پروراندن استعدادهایی که سالیان سال در فقر و ناآگاهی غرق شدند تا شکوفا نشوند.

آری حسین نقیبی عاشق بود که تک‌تک لحظات عمرش را پای این استعدادها گذراند تا اکنون پرچمداران شهر و کشورشان باشند .

حاج حسین نقیبی، مربی سازنده جویباری، دلش پر از ناگفته‌هاست. او از بی‌مهری‌ها گله دارد و نگران است اما نه برای خود‌، بلکه برای جوانانی که تمام دوران نوجوانی و جوانیشان را در باشگاه‌ها سپری کردند تا قهرمان شهرشان شوند، اما درست در زمانی که می‌بایست محصول دهند، پشتوانه‌ای پیدا نشد تا حمایتشان کند و به همین راحتی مسیر زندگیشان به بیراهه کشیده شد.

پایگاه خبری و تحلیلی جویباران، به مناسبت حضور یکی از شاگردان حاج حسین نقیبی در المپیک ریو، سراغ این مربی زحمتکش رفت تا گفت‌وگویی را با او انجام دهد که متن این گفت‌وگو را در زیر می خوانید:

مربی سازنده کمیل قاسمی که به عنوان نماینده وزن ۱۲۵ کیلوگرم کشتی آزاد کشورمان تا چند روز دیگر به ریو اعزام خواهد شد، در مورد شرایط شاگردش گفت: پس از مسابقات المپیک لندن، عزممان را جزم کردیم تا شرایطی را فراهم کنیم که کمیل بتواند در المپیک ریو حاضر شود و نتیجه بهتری را کسب کند.

در همین راستا برنامه‌ریزی‌های طولانی مدتی انجام دادیم که خوشبختانه و با لطف خداوند، جواب داد و اکنون کمیل عازم ریو است.

پس از باخت کمیل در مسابقات انتخابی برای حضور در جهانی لاس وگاس، همه او را تمام شده می‌دانستند اما ما به برنامه‌های خود ایمان داشتیم و همه مشاهده کردند که در دیدار انتخابی برای المپیک ریو‌، این جوان باغیرت چگونه ظاهر شد و تنها رقیب داخلی‌اش را در آن شرایط چگونه از پیش رو برداشت.

خدا را شکر در حال حاضر پس از گذراندن اردوهای مختلف در خانه کشتی، شرایط خوبی برای همه ملی پوشان برای حضور در المپیک بسیار مطلوب است که کمیل هم از آن مستثنی نیست.

امیدواریم با کمک خداوند و دعای خیر مردم تمام ملی پوشان بتوانند نتایج زحمات خود را با کسب مدالی خوشرنگ بگیرند.
 

برترین مربی سازنده کشور در دو سال اخیر، در ادامه صحبت‌هایش با اشاره به بی‌مهری‌های مسئولین جویباری در قبال ورزشکاران این شهر، اظهار کرد: نمی‌دانم از چه بگویم، جوی در جویبار حاکم شده که فقط از کشتی‌گیران مدال می‌خواهند در حالی که کوچک‌ترین قدمی برایشان برداشته نمی‌شود.

چرا مسئولین شهری باید تنها به نصب یک بنر در فضای شهر برای ورزشکارانشان قناعت کنند؟ چرا آقایان منتظرند تا فقط در مراسم استقبال کشتی‌گیران شرکت کنند و عکس یادگاری بگیرند؟ چرا وقتی به شاگردم می‌گویم که چرا بر سر تمرینات حاضر نمی‌شوی، باید در جوابم بگوید که اگر من به باشگاه بیایم، چه کسی برایم خانواده‌ام نان شب را تهیه می‌کند؟

این مربی سازنده جویباری ادامه داد: شهر جویبار فقط نامش پایتخت کشتی است و اصلا امکاناتی در شأن این لقب ندارد.

این درست است که در حال حاضر این شهر سه المپیکی دارد، اما قهرمانان بسیاری هم به دلایل مختلف علی‌الخصوص مشکلات مالی قادر به ادامه ورزش حرفه‌ای خود نبوده و نیستند و به همین راحتی یک قهرمان می‌سوزد و تباه می شود.

در حال حاضر می‌توانم چند قهرمان آسیا و جهان را نام ببرم که صبح کارگری می‌کنند و بعد از ظهر با همان خستگی بر سر تمرینات حاضر می‌شوند!

آیا کشورهای رقیب ما هم این چنین قهرمان می‌سازند‌؟ چه اشکالی دارد وقتی مسئولینی که پستی می‌گیرند، در میان ده‌ها آشنایان خود که در ادارات مختلف مشغول به کارشان می‌کنند، یک بار هم دست فلان قهرمان را بگیرند و او را در فلان اداره استخدام کنند؟

متأسفانه در حال حاضر اصلا فضای شهر المپیکی نیست و همه منتظرند که المپیکی‌ها از مسابقات برگردند و در کنارشان عکس یادگاری بگیرند تا بگویند ما هم بودیم.
 

حاج حسین نقیبی در پایان صحبت‌هایش ضمن آرزوی موفقیت برای کل کاروان ورزشی ایران علی‌الخصوص کشتی در المپیک ریو، خاطرنشان کرد: مردم جویبار و ایران این را بدانند که ورزشکاران ما با این بی‌مهری‌ها عادت کرده‌اند و با تمام توان و غیرتشان بر روی تشک المپیک حاضر خواهند شد تا پرچم کشورشان را به اهتزاز در آورند و از همه می‌خواهم تا این جوانان دلاور را از دعای خیرشان بی‌نصیب نگذارند.