به گزاش میانه نیوز به نقل از آناج، در گذشته با نزدیک شدن عید قربان، مردم ترکیه خود را برای برگزاری هرچه با شکوه‌تر این عید بزرگ اسلامی و نماز روز عید مهیا می‌کردند و قربانی‌های خود را پیشاپیش خریداری نموده و کودکان با شور تمام منتظر روز عید می‌نشستند تا بتوانند با رفتن به در خانه‌ها، عیدی خود را دریافت نمایند.

آمادگی‌های پیش از عید قربان در دوران عثمانی

در دوره عثمانی، پادشاهان چند روز مانده به عید، اطلاعیه‌ای صادر می‌کردند و طی آن دستور غبارروبی در کاخ، مشتملات و شهر را می‌دادند و به مسئولان تاکید می‌کردند که تدابیر لازم برای زیباسازی شهر و جلوگیری از هرگونه عمل در منافات با اخلاق، را اتخاذ نمایند و به نوعی می‌توان گفت، دستور پاکسازی مادی و معنوی را به مردم ابلاغ می‌‌نمودند.

روز عید قربان در دوره عثمانی

در این دوران، عید قربان با پرتاب توپ در روز عرفه آغاز و با پرتاب توپ در بعدازظهر روز آخر، به پایان می‌رسید و معمولا این عید چند روز جشن گرفته می‌شد ولی ضرورتاً با نزدیک شدن زمان نماز عید قربان، مردان خانه با پوشیدن لباس‌های عید برای ادای نماز خود را به نزدیک ترین مسجد محل می‌رساندند و زنان خانه با پوشیدن لباس‌های نو و آماده کردن سفره صبحانه، به انتظار مردان می‌نشستند و حتما در این روز به صورت خانوادگی به زیارت قبور عزیزانشان می‌رفتند.

به کودکان «گل‌های عرفه» گفته می‌شد

در طول عید، در سرتاسر جاده‌ها و محلات، گل‌های عرفه یعنی کودکان دیده می‌شدند و علت این نام‌گذاری هم این بود که کودکان عجولانه از روز عرفه لباس‌های عید خود را پوشیده و به خیابان‌ها می‌آمدند.

دید و بازدیدهای عید پادشاهان عثمانی تا اواسط قرن ۱۹ در کاخ «توپ قاپی»، از سال ۱۸۶۷ در کاخ «دلمه باغچه» و در دوران سلطان عبدالحمید خان دوم، در کاخ «ییلدیز» برگزار می‌شد و مسجدی که خاندان عثمانی برای ادای نماز به آنجا می‌رفت را پادشاه انتخاب می‌کرد که بیش تر اوقات مسجد «ایاصوفیه» و یا «سلطان احمد» برگزیده می‌شد.

پرورش قوچ مخصوص برای پادشاهان

در آن زمان برای پادشاه وقت، قوچی از گونه‌ای به نام «سایا اوجاقی» به صورت مخصوص پرورش داده می‌شد و افرادی با عنوان «سایا»، مسئول پرورش، تغذیه و قربانی کردن این قوچ‌ها بودند و پادشاه در روز عید از بین ۴۰ قربانی که در مقابل ساختمان «حیرکای سعادت» آماده می‌شدند یکی را انتخاب کرده و در طی مراسمی بزرگ با دستان خود آن قوچ را قربانی می‌‌نمود و مقدار زیادی از گوشت قربانیان را برای استفاده طلبه‌ها به مدارس می‌فرستادند و بقیه را در بین زنان بیوه، کودکان یتیم ، نگهبانان، تلمبه چیان و سایر نیازمندان تقسیم می‌کردند.

دادن پاداش به کارمندان

به افسران و کارمندان به اندازه حقوق یک ماه پاداش داده می‌شد و به ماموران انتظامی لباس و نشان جدید و یا برای تأمین آن‌ها پول داده و در مساجد بزرگ شهر بین مردم بسته هایی با عنوان «افطاریه» که حاوی هدیه، شیرینی، حلوا و لوکوم بود، پخش می‌شد و محکومیت برخی از زندانیان که دو سوم محکومیت خود را گذرانده بودند، مورد عفو قرار گرفته و در بین بقیه زندانیان، حلوا پخش می‌گردید.

مربای ترنج

به این دلیل که خوردن گوشت آغشته به خون در دینمان جایز نیست، گوشت قربانی در همان لحظه خورده نمی‌شد و این گوشت برای اختصاص به خانواده، همسایه و فقرا به سه قسمت تقسیم می‌گردید ولی در این روز به علت زیاده روی در مصرف گوشت این احتمال وجود داشت که سیستم گوارش دچار مشکل شود و به همین دلیل در همه خانه‌ها مربای ترنج از قبل مهیا می‌شد.

پخش گوشت قربانی در میان افراد غنی و فقیر، دوست و غریبه و مخصوصا افرادی که توان مالی لازم برای قربانی کردن را نداشتند، از عادات عید قربان در دوره عثمانی به حساب می‌آید.

انتهای پیام/