اینجا کسی آب نمیخورد ؛ حتی بچهها
ایستاد. چشمانش به چیزی خیره شده بود. همسرش متعجب نگاهش میکرد. سعید، دست همسرش را رها کرد و گفت منتظرش بماند.
به گزارش میانه نیوز به نقل از ایسنا ؛ اربعین بود. مردم، از مرد و زن، پیر و جوان، پسربچه و دختربچه پیاده به جاده زده بودند. هریک کوله کوچکی، بقچهای و پتویی به دوش. سعید از میان جمعیت به سوی دیگر خیابان به راه افتاد. همچنان که خیره به آنچه دیده بود از میان عابران گذشت و از کنار دخترک و مرد پیری رد شد.
لبهای دخترک از خشکی ترک خورده بود. صورتش پوست انداخته بود. چادر سیاه بلندی به سر کرده بود که گوشهاش روی زمین کشیده میشد. کنار پدر پیرش راه میرفت. مرد پیر، پیراهن سیاه بلندی به تن کرده و اورکت سبز زیتونی رنگی روی آن پوشیده بود. بقچه کوچکی زیر بغل گرفته و دست در دست دخترک، پابرهنه قدم برمیداشت.
سعید که همچنان خیره مینگریست، به سمت مغازه کوچک و محقری رفت. مرد میانسالی پشت میز داخل مغازه ایستاده بود. همسرش آن سوی خیابان نگاهش میکرد و هنوز از کار سعید سر درنیاورده بود.
سعید چشم برگرداند که دخترک و مرد پیر را گم نکرده باشد. پول را داد و بطری آب را گرفت. با عجله برگشت. تنهاش به نوجوان موی سر تراشیدهای خورد، نگاهش در نگاه او جا ماند. چشمهای ورآمده، پلکهای افتاده، ابروهای خمیده و صورتی خاکگرفته. عذرخواهی کرد و نگاهش را پس گرفت. دوباره قدمهای سریع برداشت تا دخترک و مرد پیر را بیابد. رسید.
همسر سعید از کارش خبردار شد. آرام گرفت. سعید مقابل دخترک و پیرمرد ایستاد. سلام کرد و بطری آب را به دست دخترک داد و برگشت.
سعید نزدیک همسرش که رسید روی برگرداند و دخترک را پایید. حس غریبی بیآنکه بداند چیست پشت احساس خوشایندی پنهان شده بود. دخترک دست پدرش را رها کرده بود و به سمت ماشینی کنار خیابان رفت و بطری در دستش را به راننده داد و به سمت پدرش برگشت. سعید که از آنچه میان دخترک و پدر پیرش و پسر نوجوان دیده بود، احساس غریبی داشت. بیهوا به سمت پیرمرد و دخترک قدم برداشت. از پیرمرد پرسید: چرا دخترت آب نخورد؟ پیرمرد با صدای خستهای جواب داد: اهالی روستای ما این روز را تا آنجا که بتوانند، تحمل میکنند، آب نمیخورند، بچهها هم…
دسته : اخبار میانه








این خبر را به اشتراک بگذارید :